ေနာက္တစ္ေန႔မွ ေၾကာ္မယ္႕ခ်ဥ္ေပါင္ကို အဲ႔ဒီညေနတည္းက ေျခြထားတယ္။ အဲ႔ဒီခ်ဥ္ေပါင္ေတြက အျမစ္နဲ႔ဆိုေတာ႕ စိုက္လို႕ရတယ္ေလ။
ေရလည္း မခ်ိဳးရေသးဘူး။ ညေန(၆)နာရီေလာက္ဆိုေတာ႕ မိုးလည္းခ်ဳပ္ေနျပီ။
ခ်ဥ္ေပါင္ေျခြျပီးသြားေတာ႔ အေမက ကၽြန္မကို ခ်ဥ္ေပါင္ရိုးေတြ ျခံထဲစိုက္ထားလိုက္ပါလို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ကၽြန္မက "မိုးလည္းခ်ဳပ္ေနျပီ မနက္မွစိုက္ရင္ပိုေကာင္းမယ္ အေမ" လို႔ျပန္ေျပာလိိုက္တယ္။
အဲ႔ဒီေတာ႕ အေဖနဲ႔အေမက " အပင္ဆိုတာ ညေနပိုင္းစိုုက္ရတာ... ဘာတဲ႕ဟိုကဗ်ာေတာင္ရွိေသးတယ္...မယ္ေထြး မယ္ေထြးဘာကိုပ်ိဳး ဥယ်ာဥ္ေလးကိုပ်ိဳး
မယ္ေထြး မယ္ေထြး ဘယ္ခ်ိန္ပ်ိဳး ေန၀င္ျဖိဳးျဖပ်ိဳး ဆိုျပီးေတာ႔ေလ" လို႕အားရပါးရေျပာပါတယ္။
အဲ႔ဒီမွာကၽြန္မမွတ္မိသြားတယ္..သူငယ္တန္း ျမန္မာဖတ္စာအုပ္မွာပါတဲ႕ ကဗ်ာေလးပဲ။
ေနာက္တစ္ေန႕သူငယ္တန္းစာအုပ္ကိုရွာျပီးၾကည္႔ေတာ႔ အဲဒီကဗ်ာေခါင္းစဥ္က
"ဥယ်ာဥ္မွဴး" တဲ႔။
ကၽြန္မစဥ္းစားမိလိုက္တယ္...ကၽြန္မတို႕ေတြဘာကိုသင္ခဲ႕ၾကပါလိမ္႔။ စာလား ပညာလား
ကြဲကြဲျပားျပား ခြဲျခားမတတ္ေတာ႕ေပ။ ကဗ်ာကေပးတဲ႕ အသိပညာေတြကုိ ဘာလို႕မ်ားမသယ္လာခဲ႕ၾကပါလိမ္႔။
အဲ႕ဒီပညာေတြသာ သယ္လာခဲ႕ရင္ သစ္ပင္ကိုဘယ္အခ်ိန္စိုက္ရင္ပိုေကာင္းမလဲဆိုတာကို ကၽြန္မသိသြားမွာ...................။
